آرتین عسل بابا

  منم و شور تو و این دل سرگردانی           که اسیرت شده با جذر و مدی طوفانی به سر تخت سلیمان به طلا نقش شده          هرکه افتاد به خاک تو کند سلطانی علّت اوّل دیوانگی ماست حسین                  عقل افتاده در این دام به سرگردانی دام زنجیر نگردد دل دیوانه ی ما           شعله ای نیست که خاموش شود حیرانی قبله ی چشم من و گوشه ی بین الحرمین       « تربت کرب و بلا باد به ما ...

  بوی محرم آید... کاش سهراب اینگونه میگفت: آب را گل نكنید . . . شاید از دور علمدار حسین (ع) مشك طفلان بر دوش، زخم و خون بر اندام، می رسد تا كه از این آب روان، پر كند مشك تهی، ببرد جرعه آبی برساند به حرم، تا علی اصغر بی شیر رباب نفسش تازه شود و بخوابد آرام . . . آب را گل نكنید . . .   ...